200 شب حضور؛ فریاد خون‌خواهی مردم چهارمحال و بختیاری خاموش نمی‌شود

به گزارش خبرگزاری تسنیم از شهرکرد، دویستمین شب حضور مردم چهارمحال و بختیاری در خیابان‌ها و میادین، تنها یک عدد در تقویم نیست؛ روایت 200 شب ایستادگی مردمی است که پس از آغاز جنگ تحمیلی سوم و شهادت رهبر شهید، میدان را ترک نکردند تا بگویند خون شهید فراموش‌شدنی نیست، ایران تنها نیست و دشمن نباید در محاسبات خود، مردم را از یاد ببرد.

این اجتماعات از 10 اسفند 1404، پس از اعلام خبر شهادت رهبر شهید امت در جریان تجاوز آمریکایی ـ صهیونیستی، شکل گرفت و در سراسر کشور استمرار یافت. مردم در شهرکرد و دیگر نقاط استان نیز با حضور شبانه، حمایت از نیروهای مسلح، اعلام همبستگی با ایران اسلامی و مطالبه خون‌خواهی رهبر شهید و شهدای این جنگ را فریاد زدند. این حضور در روایت‌های منتشرشده از دویستمین شب، بخشی از یک حرکت مستمر مردمی در برابر جنگ و تهدید دشمن معرفی شده است.

اما 200 شب را نمی‌توان فقط با شمارش شب‌ها فهمید. باید به خیابان رفت و به چراغ‌هایی نگاه کرد که شب‌به‌شب روشن مانده‌اند؛ به مردمی که پس از پایان کار روزانه، از خانه بیرون می‌آیند؛ به جوانانی که در کنار پدران و مادران خود می‌ایستند؛ به پرچمی که در دست‌ها بالا می‌رود و به شعاری که از دل جمعیت برمی‌خیزد: «انتقام، انتقام».

اینجا سخن از ملتی است که در روزهای جنگ تحمیلی رژیم صهیونیستی و آمریکا علیه ایران، میان زندگی روزمره و دفاع از هویت و امنیت کشور، پیوندی ناگسستنی برقرار کرده است. مردم آمده‌اند تا بگویند تجاوز دشمن، با گذشت زمان از حافظه آنان پاک نمی‌شود و خون رهبر شهید و دیگر شهدای مظلوم، مطالبه‌ای نیست که در هیاهوی اخبار روزانه گم شود.

خون‌خواهی، محور اصلی این ایستادگی است. از همان روزهای نخست پس از شهادت رهبر شهید، فریاد مردم یک خواسته روشن داشت: دشمن جنایتکار نباید تصور کند که می‌تواند با ترور و حمله، اراده ملت ایران را درهم بشکند. مردم در میادین و خیابان‌ها، با تکرار شعارهای خون‌خواهی و حمایت از رزمندگان اسلام، اعلام کردند که شهادت رهبر و شهدای این جنگ، برای آنان نقطه پایان نیست؛ آغاز عهدی تازه با آرمان شهیدان است.

در فرهنگ این مردم، خون شهید پایان راه نیست؛ پرچمی است که بر زمین نمی‌ماند. از همین‌روست که 200 شب حضور، در نگاه بسیاری از حاضران، تداوم همان عهدی است که با تشییع پیکر رهبر شهید و دیگر شهدای این جنگ بسته شد؛ عهدی برای فراموش‌نکردن، عقب‌نشینی‌نکردن و ایستادن پای ایران.

این حضور، در کنار مطالبه خون‌خواهی، پیام دیگری نیز دارد؛ پیام حمایت از نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران. در روزهایی که کشور درگیر جنگ تحمیلی و تهدیدات دشمن بود، مردم با حضور خود نشان دادند که رزمندگان در میدان دفاع، تنها نیستند. خیابان‌ها و میادین، به صحنه‌ای برای اعلام همدلی با مدافعان کشور و تجدید عهد با آرمان‌های انقلاب اسلامی تبدیل شد.

دشمن شاید بتواند خانه‌ای را هدف قرار دهد، ساختمانی را ویران کند یا عزیزی را از خانواده‌ای بگیرد؛ اما آیا می‌تواند اراده مردمی را که 200 شب در خیابان ایستاده‌اند، از میان بردارد؟ پاسخ این پرسش را باید در همین استمرار جست‌وجو کرد.

چهارمحال و بختیاری، سرزمین مردمانی است که خاطره ایثار و شهادت را در زندگی خود حفظ کرده‌اند. استانی که نام شهیدان در کوچه‌ها، مدارس، مساجد و خانواده‌های آن زنده است، امروز نیز در میدان ایستاده تا نشان دهد فرهنگ مقاومت، تنها متعلق به کتاب‌های تاریخ نیست؛ در رفتار امروز مردم نیز جریان دارد.

این 200 شب، البته فقط درباره گذشته نیست؛ درباره آینده ایران نیز هست. درباره اینکه جامعه در برابر تهدید چگونه رفتار می‌کند، چگونه همدلی خود را حفظ می‌کند و چگونه اجازه نمی‌دهد جنگ و فشار دشمن، پیوندهای ملی و اجتماعی را از هم بگسلد. استمرار حضور مردم، نشان‌دهنده اهمیت این موضوع برای آنان و بخشی از تصویری است که از همبستگی اجتماعی در روزهای جنگ ارائه می‌شود.

200 شب حضور مردم چهارمحال و بختیاری، یک تصویر ماندگار از ایستادگی در روزگار جنگ است؛ تصویری که در آن، پرچم ایران در دست مردم است، یاد شهیدان زنده است و فریاد خون‌خواهی در خیابان‌ها طنین‌انداز می‌شود. این حضور، به‌ویژه در شرایط جنگ تحمیلی سوم، یادآور این حقیقت است که ملت ایران، در برابر تهدید و تجاوز، خود را تنها نمی‌گذارد.

انتهای پیام/7540