ولایت؛ فروغ هدایت و قوام حقیقت در سپهر اسلام

به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، ولایت در اسلام، تنها یک مفهوم فقهی یا عنوان تاریخی نیست؛ بلکه افقی قدسی است که در آن، پیوند میان هدایت الهی و جان انسان معنا می‌یابد. ولایت، تجلی لطف پروردگار در مسیرِ سرگشتگی بشر است؛ چراغی که در تاریکی حیرت می‌درخشد و دل را از پراکندگی به ساحل اطمینان می‌برد.

در فرهنگ اسلام، ولایت، رشته‌ای استوار میان آسمان و زمین است؛ عهدی است میان حق و بندگان حق‌جو، تا انسان در وادیِ آزمون، بی‌رهبر و بی‌پناه نماند. ولایت، نه صرف سرپرستی ظاهری، که تربیت روح، صیانت حقیقت و رساندن انسان به مرتبه‌ای از بندگی آگاهانه است؛ بندگی‌ای که در آن، آزادی حقیقی شکوفا می‌شود.

ولایت، منزلت دوست‌داشتنِ حق و تبعیت از حجت اوست؛ مرتبه‌ای که در آن، محبت با معرفت درهم می‌آمیزد و اطاعت، از سر جبر برنمی‌خیزد، بلکه از روشنایی یقین برمی‌خیزد. آنان که به نور ولایت دل سپرده‌اند، راه را از بی‌راهه بازمی‌شناسند و در توفان فتنه‌ها، قطب‌نمای جانشان را از دست نمی‌دهند.

در پرتو ولایت، جامعه از سستی به استواری می‌رسد و فرد از پراکندگی به وحدت. ولایت، محور همبستگی مؤمنان و راز امت واحده است؛ زیرا هر جا که دل‌ها بر گرد حقیقتی واحد جمع شوند، تفرقه رخ می‌بازد و عدالت، مجال تجلی می‌یابد.

از این رو، ولایت در اسلام، مقام والای پیوند عقل و عشق، شریعت و حقیقت و انسان و خداست؛ حقیقتی که اگر در جان آدمی بنشیند، او را از بند نفس رهایی می‌بخشد و به آستان قرب و کرامت می‌رساند.   

مولای متقیان حضرت علی (ع) فرمودند: امامان مرکز دائره ایمان هستند و قطب وجود و آسمان جود و شرف و نور خورشید عظمت و روشنی ماه و پایه و مبدأ و معنا و مبنای عزت و مجد. امام چراغ فروزان و راه و شریعت و آب خروشان و دریای زخار و ماه تابان و برکه گوارا و راه آشکار و راهنمایی دلسوز در گرفتاری‌ها و ابری باران زا و بارانی پیوسته و بدر کامل و راهنمای فاضل و آسمان سایه‌افکن و نعمت بزرگ و دریای خشک نشدنی و شخصیتی که قابل توصیف نیست و سرچشمه ای پرآب و باغستانی شاداب و گلی خوشبو و ماه خوشرو و ستاره درخشان و بوی خوش پراکنده و عمل صالح و منبع سود و راه واضح و طبیب دلسوز و پدر مهربان، پناه بندگان در گرفتاری‌ها و حاکم و امر و نهی‌کننده، نگاهبان از جانب خدا بر خلایق و امین پروردگار بر حقایق و حجت او بر مردم و راه هموار در زمین و بلاد پاک از گناه و دور از عیوب و آگاه بر اسرار، ظاهرش را نمی توان مالک شد و باطنش را نمی‌توان درک کرد.

یادداشت از: علی‌احمد پناهی، دانشیار روانشناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه 

انتهای پیام/