روایتی از جاودانگی باباطاهر در قلب همدان+تصویر

به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، پایتخت تاریخ و تمدن ایران را باید با دل دید، نه فقط با چشم، شهری که تاریخ در کوچه‌هایش راه می‌رود و باد، قصه‌ی قرن‌ها را از دامنه‌های الوند تا دل میدان‌هایش با خود می‌آورد. اینجا هگمتانه است، مادستان و نخستین پایتخت شاهنشاهی ایران، که تمام اعضا و جوارح آن بوی اصالت می‌دهد، شهری که سنگ‌هایش پیرند اما روحش جوان مانده است. 

در میان تمام شکوه تاریخی و فرهنگی این دیار، آرامگاهی آرام و باشکوه ایستاده که پناهگاه روح خسته‌ی انسان معاصر در جوار روح عارف و شاعر نامی ایران زمین باباطاهر عریان شاعر درد، عارف سادگی و صدای همیشه بیدار مردم ایران است. وقتی قدم به میدان باباطاهر می‌گذاری، پیش از آنکه چشم، عظمت بنا را ببیند، دل چیزی را حس می‌کند، نوعی سکوت نجیب که در هیاهوی زندگی امروز کمتر می‌توان پیدایش کرد. 

 

نسیمی که از سمت الوند می‌وزد، از لابه‌لای ستون‌های سنگی آرامگاه عبور می‌کند و انگار دوبیتی‌های باباطاهر را دوباره در هوا منتشر می‌سازد، همان دوبیتی‌هایی که قرن‌هاست مردم ایران با آن گریسته‌اند، عاشق شده‌اند و تنهایی‌هایشان را تاب آورده‌اند.
زبان شعر بابا، مردمی بود

باباطاهر عریان، شاعر و عارف نامدار ایرانی، از چهره‌های درخشان ادبیات عرفانی ایران در دوره سلجوقیان است، مردی که زبان شعرش از جنس مردم بود، ساده، صادق، بی‌تکلف و زلال، او درد را پنهان نمی‌کرد، عشق را آراسته نمی‌سرود و حقیقت را در پرده نمی‌گفت از همین رو به عریان شهرت یافت، یعنی کسی که روح و کلامش از هر ریا و پوشیدگی برهنه بود، از همینرو دوبیتی‌های او هنوز پس از قرن‌ها چنان تازه‌اند که گویی همین امروز از دل مردی عاشق و تنها بیرون آمده‌اند.

جغرافیای جاودانه باباطاهر در همدان کجاست؟

آرامگاه باباطاهر در شمال شهر همدان و در میدانی به نام او قرار گرفته است،جایی که امروز یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های فرهنگی، تاریخی و ادبی ایران به شمار می‌رود. این آرامگاه فقط یک بنای تاریخی نیست، مکانی است که روح شعر فارسی در آن جریان دارد. 
بسیاری از گردشگران، چه ایرانی و چه خارجی، وقتی وارد این فضا می‌شوند، بیش از آنکه با معماری روبه‌رو شوند، با احساسی عمیق مواجه می‌شوند، احساسی که شبیه دیدار دوباره با بخشی فراموش‌شده از خویشتن است.

آرامش عارفانه باباطاهر در خاک همدام از سلجوقیان تاکنون

تاریخچه‌ی آرامگاه باباطاهر به دوران سلجوقیان بازمی‌گردد، در آن دوران، بنایی آجری و هشت‌ضلعی بر مزار این شاعر ساخته شد که در گذر زمان ویران گشت. سال‌ها بعد، در دوره پهلوی، بنای دیگری بر همان مکان بنا شد و سرانجام در سال 1344 آرامگاه کنونی با طراحی مهندس فروغی ساخته شد، بنایی که امروز یکی از شاخص‌ترین آثار معماری معاصر ایران به حساب می‌آید. این اثر ارزشمند در سال 1376 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید تا نام باباطاهر نه فقط در حافظه مردم، بلکه در شناسنامه رسمی فرهنگ این سرزمین نیز جاودانه شود.

معماری آرامگاه، ترکیبی از عظمت، سادگی و معنویت است؛ درست شبیه شخصیت خود باباطاهر. بنای اصلی بر قاعده‌ای هشت‌ضلعی استوار شده و ارتفاع آن از سطح خیابان به حدود 25 متر می‌رسد. ستون‌های بلند و استوار، از سنگ گرانیت ساخته شده‌اند و در میان آن‌ها، فضای آرامگاه حالتی روحانی و باشکوه پیدا کرده است. نمای سفید بنا زیر نور آفتاب همدان می‌درخشد و در شب، با نورپردازی آرام و دلنشین، حالتی رؤیایی به خود می‌گیرد؛ چنان‌که گویی شعر در قالب سنگ و نور تجسم یافته است.

سقف آرامگاه با کاشی‌کاری‌های معرق آراسته شده و کتیبه‌هایی زیبا بر دیواره‌ها خودنمایی می‌کنند اما شاید تأثیرگذارترین بخش این مجموعه، 24 دوبیتی حک‌شده بر سنگ‌های مرمر باشد که در محوطه نصب شده‌اند. گردشگران آرام‌آرام کنار این سنگ‌ها قدم می‌زنند، شعرها را زیر لب زمزمه می‌کنند و گاهی بی‌آنکه خود بدانند، در سکوتی عمیق فرو می‌روند. در آن لحظه، آدم حس می‌کند باباطاهر هنوز همین نزدیکی‌هاست، مردی نشسته بر دامنه الوند، با چشمانی خسته و قلبی لبریز از عشق!

بازدید از آرامگاه باباطاهر فقط تماشای یک بنای تاریخی نیست، تجربه‌ای انسانی و عاطفی است اینجا آدم ناگهان از شتاب روزمره فاصله می‌گیرد، صدای قدم‌ها آهسته‌تر می‌شود، نگاه‌ها عمیق‌تر و دل نرم‌تر، شاید به همین دلیل است که بسیاری از مسافران، پس از خروج از این مکان، حس می‌کنند چیزی در درونشان تغییر کرده است انگار چند دقیقه‌ای در کنار شعر، انسان‌تر شده‌اند.

به گزارش تسنیم، همدان، شهری که به پایتخت تاریخ و تمدن ایران شهرت دارد، با داشتن جاذبه‌های بی‌شمار تاریخی و طبیعی، یکی از مهم‌ترین مقاصد گردشگری کشور است اما در میان تمام دیدنی‌های این شهر، آرامگاه باباطاهر حال‌وهوایی دیگر دارد جایی که نه‌فقط تاریخ، که احساس نیز حضور دارد این آرامگاه، روایت زنده‌ای از پیوند شعر، عرفان و هویت ایرانی است.

دسترسی به آرامگاه نیز بسیار آسان است، این مجموعه در یکی از میدان‌های اصلی شهر همدان قرار گرفته و گردشگران می‌توانند با خودروی شخصی، تاکسی یا اتوبوس‌های شهری به‌راحتی به آن برسند اما حقیقت این است که مسیر رسیدن به آرامگاه باباطاهر، فقط یک راه شهری نیست، سفری از شلوغی جهان بیرون به آرامش جهان درون است و شاید راز ماندگاری باباطاهر همین باشد؛ اینکه شعرش هنوز بوی انسان می‌دهد.
هنوز می‌توان کنار آرامگاهش ایستاد، به الوند خیره شد و حس کرد که در این سرزمین، عشق و عرفان هرگز نمی‌میرند.

گزارش از شکوفه رنجبر

انتهای پیام/