سردشت؛ زخم ماندگار سلاح‌های شیمیایی در تاریخ

به گزارش خبرگزاری تسنیم، محسن فتحی، نماینده سنندج دیواندره و کامیاران در مجلس، به‌مناسبت سالگرد بمباران شیمیایی سردشت یادداشتی در اختیار تسنیم قرار داده که متن آن به این شرح است:

هفتم تیر، نه فقط یک روز در تقویم تاریخی ایران، که یک «زخم ماندگار» بر پیکر کردستان و تمامیت این سرزمین است. هفتم تیرماه 1366، رژیم بعث عراق با حمایت و تأمین تجهیزات از سوی کشورهای غربی، شهر بی‌دفاع سردشت را با بمب‌های خردل و گازهای اعصاب هدف قرار داد. شهری که نه یک هدف نظامی، که خانه هزاران زن و کودک و پیرمرد و پیرزنی بود که هیچ‌چیز از جنگ نمی‌دانستند جز درد و رنجی که بر آنان تحمیل می‌شد.

سردشت، دور از خط مقدم جبهه‌ها، در آن روز گرم تابستان، به جهنمی از آتش و دود تبدیل شد. هفت بمب شیمیایی بر چهار نقطه مسکونی و سه نقطه اطراف شهر فرود آمد. در ساعات اولیه، 30 تن – که بیشترشان کودکان خردسال و سالمندان بودند – بر اثر مشکلات شدید تنفسی جان باختند. مردمی که تا دیروز به بمباران‌های هوایی عادت کرده بودند، وقتی بمب‌ها منفجر نشدند، آسوده شدند؛ اما نمی‌دانستند که این بمب‌ها از نوعی دیگرند که جانشان را آهسته و بی‌امان می‌گیرد.

آمارها می‌گویند 119 نفر در آن روز و روزهای بعد به شهادت رسیدند و بیش از 8 هزار نفر – از جمعیت 12 هزار نفری شهر – در معرض این سم مهلک قرار گرفتند. اما این آمار، تنها بخش کوچکی از حقیقت تلخ سردشت است.

هزاران نفر از بازماندگان این فاجعه، تا امروز با عوارض جبران‌ناپذیر – بیماری‌های تنفسی، آسیب‌های چشمی، ناباروری، مشکلات پوستی و اختلالات ایمنی – دست‌به‌گریبان‌اند. از میان 12 هزار نفر جمعیت، 25 درصد هنوز از عوارض شدید حملات شیمیایی رنج می‌برند. بمبی که در 7 تیر سال 68 فرود آمد، هنوز در ریه‌ها و چشم‌ها و پوست فرزندان این شهر نفس می‌کشد.

سردشت، پس از هیروشیما و ناگازاکی، سومین شهر جهان است که مورد حمله با سلاح‌های کشتار جمعی قرار گرفت؛ اما تفاوت در این است که هیروشیما و ناگازاکی در تاریخ جهان ثبت شدند، در حالی که سردشت – به دلیل سیاست‌های دوگانه غرب و سکوت مجامع بین‌المللی – به فراموشی سپرده شد. سازمان ملل در آن زمان، با وجود گزارش‌های متعدد، از محکوم کردن صدام خودداری کرد و آمریکا با وتوی قطعنامه‌ها، عملاً به جنایتکاران چراغ سبز نشان داد.

من به عنوان فرزند کردستان، نمی‌توانم از کنار این زخم تاریخی بی‌تفاوت بگذرم. سردشت فقط یک شهر نیست؛ نماد مظلومیت و ایستادگی مردم کردستان در برابر ظلم است. مردمی که با پوست و استخوان خود هزینه‌ توطئه‌های قدرت‌های بزرگ را پرداختند و هرگز تسلیم نشدند. همان مردمی که در جنگ تحمیلی هشت ساله، 5000 شهید تقدیم نظام کردند و در جنگ تحمیلی سوم نیز، با حضور و ایستادگی خود، یکبار دیگر ثابت کردند که «کردستان، سرزمینی است که هرگز زیر بار ذلت نرفته و مردمانش همواره برای آزادگی و ایران ایستاده است».

تاریخ کردستان، گواهی است بر این حقیقت که این مردم، هر بار که بیگانه‌ای بر این دیار تاخته، با خون و ایمان خود، خط بطلانی بر نقشه‌های شوم او کشیده‌اند.

سردشت، اگرچه زخمی عمیق بر پیکر کردستان و ایران است، اما نشان‌دهنده شکست پروژه دشمن نیز هست. رژیم صدام با بمب‌های شیمیایی می‌خواست روحیه مردم این منطقه را در هم بشکند و آنان را از میدان مقاومت خارج کند. اما امروز، پس از سال‌ها، مردم سردشت همچنان ایستاده‌اند و این شهر- با همه رنج‌هایش – به نماد مقاومت تبدیل شده است.

جهانیان در طی این سال‌ها شاهد بودهاند که چگونه از سردشت تا غزه، همان الگوی جنایت و سکوت تکرار می‌شود: سلاح‌های ممنوعه، حمایت غرب، کشتار غیرنظامیان و سکوت شرم‌آور جامعه جهانی. اما سردشت به ما آموخت که مقاومت، تنها راه پاسخ به این جنایت‌هاست. مردم ما- چه در کردستان، چه در سایر نقاط ایران- با ایستادگی خود، نشان دادند که هیچ بمبی نمی‌تواند اراده آنان را در هم بشکند.

سردشت به ما آموخت که عزت، با تسلیم به‌دست نمی‌آید، با ایستادگی به‌دست می‌آید. امروز، ما با الهام از همان فرهنگ ایستادگی، در برابر هرگونه تهدید دشمنان ایستاده‌ایم و هرگز عقب‌نشینی نخواهیم کرد.

یاد و خاطره شهدای مظلوم سردشت و همه قربانیان سلاح‌های شیمیایی در تاریخ این سرزمین، گرامی و راهشان پررهرو باد.

انتهای پیام/