یادداشت| 26 مرداد؛ روزی که بازگشت، آغاز راه بود

به گزارش خبرگزاری تسنیم از اهواز، هر سال 26 مردادماه که فرا میرسد، همان عکس‌های اتوبوس آزادگان جلوی چشم می‌آیند و خانواده‌هایی که لب مرز جمع شده‌اند برای استقبال از مردانی که بعد از سال‌ها اسارت به خانه برمیگردند. با اینکه زمان نسبتاً زیادی از عکس‌ها گذشته اما هنوز هم وقتی نگاهشان می‌کنیم حس می‌کنیم آن روز برای خیلی‌ها فقط یک برگشت ساده نبوده است.

معمولاً آزادی‌شان را از لحظه‌ای حساب می‌کنیم که از اردوگاه بیرون آمدند و وارد کشور شدند و پیش خانواده برگشتند. اما برای آزادگان، بعد از آن روز چه شد؟ برای آنها خانه دیگر همان خانه‌ی قبلی نبود. پدر و مادرها پیرتر شده بودند. بعضی از عزیزانشان دیگر نبودند. بچه‌ها بزرگ شده بودند. حتی برای خود آزاده هم، اسارت، روی نگاه و رفتارش اثر گذاشته بود.

از سال‌های اسارت زیاد شنیده‌ایم و خوانده‌ایم؛ از روزهای مقاومت در اسارت و سختی و دلتنگی. از روز بازگشت به میهن هم عکس و فیلم زیاد مانده اما زندگی بعد از آن روز کمتر درباره‌اش حرف زده شده است. روزهایی که هر کس در خانه‌ی خودش به شکل متفاوتی تجربه کرد.

فرزندی که سال‌ها پدرش را ندیده بود، دوباره حضورش را حس کرد. پدری که مدت‌ها دور بود، با جوانی روبه‌رو شد که دیگر آن کودک سابق نبود. رابطه با خانواده و همسر و بچه‌ها برای هر خانواده شکل دیگری پیدا کرد. هر خانواده خاطره و تجربه‌ی خودش را دارد.

شاید برای همین 26 مردادماه فقط یادآور روز بازگشت نیست. یادآور زندگی‌هایی هم هست که بعد از آن روز ادامه پیدا کرد.

اگر بخواهیم آزادگان را به نسل‌های بعد معرفی کنیم، شاید بهترین کار شنیدن همین روایت‌های شخصی باشد. خاطرات خانه و خانواده و کار و روزهایی که بعد از بازگشت گذشت. بخشی‌شان در عکس‌های خانوادگی و نامه‌های قدیمی مانده، بخشی هم فقط در ذهن کسانی که آن روزها را زندگی کرده‌اند.  همین روایت‌ها می‌تواند تصویر نزدیک‌تری بسازند. روایت‌هایی که برای خودشان بخشی از زندگی بوده، اما برای نسل بعد بخشی از تاریخ معاصر است.

آزادگان 26 مردادماه برگشتند، ولی زندگی‌شان همان‌جا تمام نشد. روزهای دیگری شروع شد. درواقع میشود گفت که این روز بیشتر از پایان اسارت، یادآور بازگشت به زندگی آزادگان عزیزمان باشد.

یادداشت از: حسن نجداوی پور 

انتهای پیام/