قصه‌‌ پر‌غصه ‌راه‌آهن زنجان ـ قزوین/ پروژه‌ای با وعده‌های منقضی!

به گزارش خبرگزاری تسنیم از زنجان، پروژه دوخطه‌سازی راه‌آهن زنجان – قزوین، قصه‌ای پر غصه از وعده‌های ناتمام، کلنگ‌زنی‌های مکرر و تاریخ‌هایی است که یکی پس از دیگری منقضی می‌شوند. پروژه‌ای راهبردی و حیاتی که کلنگ آن در اوایل دهه 80 به زمین خورد، اکنون پس از گذشت بیش از دو دهه، همچنان در پیچ‌وخم اما و اگرهای مدیریتی، کمبود اعتبارات و مسائل فنی خاک می‌خورد؛ پروژه‌ای که قرار بود نماد سرعت، توسعه و تسهیل در شاهراه ریلی شمال‌غرب کشور باشد، امروز به آینه‌ای تمام‌نما از وعده‌درمانی مسئولان تبدیل شده است.

وعده‌ای که تا پایان سال محقق نشد

آذرماه سال 1404 بود که فرزانه صادق، وزیر راه و شهرسازی، از خطوط ریلی بازدید کرد و از پایان ریل‌گذاری مسیر خبر داد. وی در این بازدید با تأکید بر اینکه عملیات ریل‌گذاری مسیر 181 کیلومتری زنجان – قزوین به اتمام رسیده، نوید داد که با تکمیل مراحل فنی و ایمنی، این مسیر حداکثر تا پایان سال 1404 برای جابه‌جایی بار و مسافر به بهره‌برداری کامل می‌رسد.

خانم وزیر در آن مقطع با اشاره به اینکه «دولت تمام‌کننده پروژه‌های نیمه‌تمام است»، موقعیت زنجان را در گذرگاه شرق به غرب و اتصال جاده ابریشم به مدیترانه، توجیهی بر اهمیت تسریع این طرح خواند. اما با گذشت زمان و ورود به سال 1405، ورق برگشت و مشخص شد پرونده این ابرپروژه به این سادگی‌ها بسته نخواهد شد. سال 1404 به پایان رسید، قطار وعده‌ها از ریل خارج شد و سوت پایان پروژه دوخطه‌سازی باز هم به گوش مردم زنجان نرسید.

سریال تکراری بازدیدها و تمدید ضرب‌الاجل‌ها

خلف وعده صورت‌گرفته در پایان سال 1404 پایان ماجرا نبود؛ چرخه وعده‌ها در سال 1405 با حضور دیگر دولتمردان بازتولید شد. در تازه‌ترین پرده از این نمایش، جعفر قائم‌پناه، معاون اجرایی رئیس‌جمهور، در بازدید 25 شهریور 1405 مجدداً سخن از مقاطع باقی‌مانده و لزوم ایجاد پل و تخصیص اعتبارات به میان آورد. اظهاراتی که نشان داد پروژه نه‌تنها پرونده‌اش در پایان سال گذشته بسته نشده، بلکه هنوز در قطعه 57 کیلومتری (فاصله سیاه‌باغ تا سیاه‌چشمه) و گره 100 متری نزدیک دانشگاه آزاد تاکستان و تأمین 400 میلیارد تومان اعتبار باقیمانده، گرفتار محاسبات اداری و اجرایی است.

پرسش اساسی افکار عمومی و مردم زنجان از وزیر راه و شهرسازی این است: اگر ریل‌گذاری تمام شده بود و تنها مراحل نهایی فنی باقی مانده بود، چرا این پروژه مهم ملی به سرانجام نرسید؟ چگونه وعده بهره‌برداری قطعی تا پایان سال داده می‌شود در حالی که معارضات عمرانی، احداث پل‌ها و تأمین صدها میلیارد تومان اعتبار همچنان حل‌نشده باقی مانده بود؟

فرصت‌هایی که در ریل انتظار می‌سوزند

طرح دوخطه‌سازی راه‌آهن زنجان – قزوین صرفاً یک پروژه عمرانی ساده نیست؛ این محور شریانی به طول 181 کیلومتر، پتانسیل‌های بی‌نظیری دارد که معطل ماندن آن، هر روز توسعه اقتصادی منطقه را بع تأخیر می‌اندازد و از جمله مزایای بهره‌برداری از آن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. کاهش یک‌ساعته زمان سفر تهران – زنجان: با ارتقای سرعت قطارهای مسافری به 160 کیلومتر در ساعت، این محور می‌توانست بخش عظیمی از مسافران جاده‌ای پرخطر را به ریل منتقل کند.

2. تحول در ترانزیت کالا و بار: برآورد جابه‌جایی بار تا سقف 10 میلیون تن، افزایش سرعت بازرگانی قطارهای باری و کاهش استهلاک خطوط جاده‌ای، از مهم‌ترین دستاوردهای این طرح است که سال‌هاست کشور از آن محروم مانده است.

3. صرفه‌جویی کلان سوخت و ارتقای ایمنی: در شرایطی که کشور با ناترازی انرژی و آمار بالای حوادث جاده‌ای مواجه است، هر روز تأخیر در افتتاح خط دوم این محور به معنای سوزاندن میلیون‌ها لیتر سوخت گران‌بها و به خطر افتادن جان هموطنان در محورهای مواصلاتی است.

لزوم پاسخگویی و پایان گفتاردرمانی

مردم زنجان و استان‌های همجوار سال‌هاست چشم‌انتظار تحقق شعارهای مسئولان هستند. خلف وعده وزارت راه و شهرسازی در این پروژه نه‌تنها اعتماد عمومی نسبت به ضرب‌الاجل‌های دولتی را مخدوش می‌کند، بلکه نشان‌دهنده نبود نظارت دقیق بر زمان‌بندی پروژه‌های اولویت‌دار است. 

اکنون که سال 1405 به نیمه رسیده و پای معاون اجرایی رئیس‌جمهور نیز به تعیین زمان‌های جدید باز شده است، شایسته است مجموعه وزارت راه و شهرسازی به‌جای تکرار مصاحبه‌های کلیشه‌ای و نویدهای نامحقق، جدول زمان‌بندی شفاف، منابع تخصیص‌یافته و دلایل واقعی تأخیر در افتتاح کامل این شاهراه ریلی را اعلام کند. مردم زنجان حق دارند بپرسند: ایستگاه پایانی راه‌آهن زنجان – قزوین بالاخره در کدام فصل و کدام سال تعبیه خواهد شد؟

انتهای پیام/.