آخرین زنگ عشق در شجره‌ طیبه؛ 26 فرشته‌ای که مشق ایثار را با خون نوشتند

به گزارش خبرگزاری تسنیم از بندرعباس، دوازدهم اردیبهشت است؛ روزی که قرار است روی تخته‌های سیاه کلاس‌های درس، نام «معلم» را با گچ سفید بنویسند و با شاخه‌ای گل از او تجلیل کنند اما امسال، در گوشه‌ای از جغرافیای ایران، تخته‌سیاه مدرسه‌ای دیگر وجود ندارد تا روی آن چیزی بنویسند کیف و کتاب‌هایش زیر خروارها خاک و آوار مانده و به‌جای بوی گلاب و عطر گل‌های مریم، هوای کلاس‌هایش آغشته به بوی باروت و اندوه است اینجا «مدرسه شجره‌طیبه میناب» است؛ مدرسه‌ای که نامش را از آیه‌های قرآن وام گرفته بود و تقدیرش را از شهادت.

 اینجا در میناب، تقویم روی لایه‌ای از غبارِ مظلومیت و شکوه ایستاده است امسال روز معلم در هرمزگان، با نام 26 ستاره‌ای گره خورده که در مدرسه «شجره‌طیبه»، بزرگ‌ترین درس تاریخ را نه با گچ سفید، که با سرخی خون خود بر پیکره زمان حک کردند معلمان و فرهنگیانی که ثابت کردند «آموزگار» در فرهنگ ایرانی، تنها یک شغل نیست؛ یک «سنگر» است.

40 دقیقه انتخاب؛ میان هراسِ ماندن و شکوهِ ماندگاری

نهم اسفندماه، ساعت حوالی 10 صبح بود که اولین موشک تاماهاوک دشمن، سقف کلاس‌ها در مدرسه شجره طیبه را شکافت صدای مهیب انفجار، شیشه‌ها را به تیغ‌های برنده تبدیل کرد و گردِ مرگ پاشید. در آن لحظاتِ نَخس، 36 کادر آموزشی مدرسه در آزمونی قرار گرفتند که فراتر از هر سرفصل آموزشی بود. آن‌ها 40 دقیقه وقت داشتند تا بین فرار و نجات جان خود، یا ماندن و آرام کردن کودکانی که از وحشت می‌لرزیدند، یکی را برگزینند. این معلمان نه فرار کردند و نه کلاس‌های لرزان را رها ساختند؛ آن‌ها ماندند تا به جهان بگویند معلم تراز ایرانی، درس «ایثار» را نه بر تخته، که بر صحیفه جان شاگردانش حک می‌کند.

آغوشی برای ابدیت؛ ایستادگی تا آخرین نفس

در آن بازه زمانیِ کمتر از چهل دقیقه تا اصابت دومین موشک، مدرسه شجره‌طیبه شاهد صحنه‌هایی بود که قلم از ترسیم آن عاجز است معلمان به‌جای گریز، به سمت کلاس‌ها دویدند؛ برخی کودکان کلاس‌اولی را که از وحشت زیر نیمکت‌ها پناه گرفته بودند، در آغوش کشیدند تا تپش قلب کوچکشان را آرام کنند. 

پیکر مطهر چند تن از این شهدا در حالی تفحص شد که دانش‌آموزی را تنگ در بغل گرفته بودند؛ گویی می‌خواستند با تن خود، سپرِ بلای جانِ شاگردانشان شوند نمونه بارز این ایثار شهید پوران قلی پور مدیر دبستان بود که پیکر مطهرش وقتی پیدا شد چهار دانش آموز را در بغل خود گرفته بود این مدیر فداکار هنگام تفحص پیکر سر در بدن نداشت… این معلمان، کلاس درس را به قربانگاه عشق بردند تا نشان دهند معلم ایرانی، تا آخرین قطره خون، پای «تعهد» خود می‌ایستد.

آخرین تماس؛ «بیا بچه را ببر…» و صدایی که ابدی شد

در میان آوارهای این مدرسه، حکایت شهید «زهره شهریاری» قلب هر شنونده‌ای را به درد می‌آورد یکی از والدین شهدای دانش‌آموز با بغضی گره‌خورده می‌گوید: خانم شهریاری تماس گرفت؛ صدایش می‌لرزید اما استوار بود و ضمن معرفی خود و تشریح وضعیت مدرسه، گفت سریع بیا و بچه‌ات را از مدرسه ببر… وسط حرف زدن بود که ناگهان صدای مهیبی از پشت تلفن آمد، فریادی کوتاه و بعد… سکوتی که هنوز در گوشم سوت می‌زند.

این تنها یک تماس نبود؛ این آخرین انجام وظیفه معلمی بود که تا ثانیه‌های پیش از اصابت موشک دوم، به فکر نجات جان امانت‌های مردم بود برخی دیگر از همکاران او نیز در حالی پیدا شدند که تلفن به دست، مشغول اطلاع‌رسانی به خانواده‌ها بودند؛ گویی مرگ در مقابل وظیفه‌شناسی آن‌ها رنگ باخته بود.

کاروانِ نور؛ 26 ستاره‌ای که بر تارک میناب می‌درخشند

در این واقعه هولناک، از جمع 36 فرهنگی غیور، 26 نفر به فیض شهادت نائل آمدند تا نامشان در جریده عالم ثبت شود ستارگانی که هر یک وزنه ای از اخلاق و علم بودند: الهام کریمی، انسیه کریمی، پوران قلی‌پور، خدیجه کمالی، راحله رنجبر، راضیه زمانی، زهره شهریاری، سمیرا بساره، سیما کریمی، فاطمه شهدادی، فاطمه سالاری، فاطمه طاهری‌فرد، فاطمه عسکری مینابی، فاطمه فدویی، فرشته سنگرزاده، فریده مختاری، ماندانا سالاری، محدثه محمدیان، مرضیه بشیری‌فر، مرضیه فیروزی، ملیحه نعیمی، مهدیه رسولی، مهسا رنجبر، ندا صلحی‌زاده، نرگس ذاکری و نسیم نیستانی، آن‌ها در نهم اسفند نشان دادند که مدرسه، خط مقدم نبرد برای حفظ هویت ملی است.

فرجام؛ صعود به قله علم از مسیر سرخِ شهادت

دشمن تروریست گمان می‌کرد با بمباران مدارس و دانشگاه ها از جمله مدرسه شجره‌طیبه، ریشه علم را در این خاک می‌خشکاند، اما غافل از آنکه ایران مجهز به سلاح علمی است که با خون تطهیر شده است هیچ جنایتی نمی‌تواند مانع رسیدن این ملت به قله شود، چرا که امروز مدرسه‌های ما با خون این 26 معلم آبیاری شده‌اند روز معلم امسال، ادای احترام به کسانی است که ثابت کردند کلاس درس می‌تواند بهشت شود، اگر آموزگارش تا پای جان بر عهد خود با شاگردانش بماند.

معلمان ما آموخته‌اند که حتی در میانه انفجار و آوار، نباید قلم را زمین گذاشت امروز 12 اردیبهشت، تمام مدرسه‌های ایران «شجره‌طیبه» هستند و راه آن 26 فرشته، با صلابت‌تر از همیشه ادامه دارد.

یادداشت از: میثم میرزاده

انتهای پیام/864