از پرواز 655 تا نیمکت‌های خونین شجره طیبه؛ وقتی حقوق بشر فقط شعار است

به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرمان، دوازدهم تیرماه، تنها یک روز در تقویم نیست؛ زخمی است که هر سال دوباره سر باز می‌کند. روزی که 290 انسان بی‌گناه، زن، مرد و کودک، در پرواز 655 جمهوری اسلامی ایران، قربانی موشک‌های ناو آمریکایی شدند و جهان، در برابر این جنایت، سکوتی سنگین اختیار کرد.

به پیشنهاد رهبر شهید انقلاب اسلامی، فاصله ششم تا دوازدهم تیرماه «هفته افشای حقوق بشر آمریکایی» نام گرفت؛ هفته‌ای برای یادآوری این حقیقت که میان ادعاهای پرزرق‌وبرق واشنگتن درباره آزادی، دموکراسی و حقوق بشر، با آنچه ملت‌های مستقل تجربه کرده‌اند، فاصله‌ای به وسعت خون هزاران انسان بی‌گناه وجود دارد.

امسال اما دوازدهم تیر، تنها یادآور آسمان خونین خلیج فارس نیست؛ این روز با تصاویر تلخی گره خورده است که هنوز از حافظه مردم ایران پاک نشده‌اند؛ تصاویری از جنگ رمضان، از خانه‌های ویران، از مادرانی که فرزندانشان را در آغوش گرفتند و از کلاس درسی که به جای زنگ مدرسه، صدای انفجار را شنید.

دبستان «شجره طیبه» میناب، دیگر فقط یک مدرسه نیست؛ نشانی است از مظلومیت کودکانی که دفتر مشقشان نیمه‌تمام ماند و کیف‌هایشان زیر آوار جا ماند. کودکانی که رؤیای پزشک شدن، معلم شدن و ساختن آینده ایران را در سر داشتند، اما پیش از آنکه زنگ آخر مدرسه به صدا درآید، قربانی جنگ شدند. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، این حادثه به‌عنوان یکی از مهم‌ترین پرونده‌های حقوقی و بین‌المللی در حال پیگیری است و موضوع آن به نهادهای بین‌المللی از جمله سازوکارهای مرتبط با حقوق کودک نیز اعلام شده است.

حقوق بشر، اگر حقیقتی جهانی است، باید نخست از کودک آغاز شود؛ از همان دستی که مداد در آن است، نه اسلحه. اما تاریخ نشان داده است هر جا منافع آمریکا به میان آمده، تعریف حقوق بشر نیز تغییر کرده است؛ گاهی کودک ایرانی دیده نمی‌شود، گاهی مسافر هواپیمای مسافربری، گاهی بیمارستان، گاهی مدرسه و گاهی حتی حقیقت.

تلخ‌تر آنکه بسیاری از همین جنایت‌ها نه تنها با محکومیت جدی روبه‌رو نشد، بلکه عاملان آن نیز هرگز پاسخگوی افکار عمومی جهان نشدند. همان کشوری که امروز خود را قاضی حقوق بشر می‌داند، هنوز بابت سرنگونی پرواز 655 ایران از ملت ایران عذرخواهی نکرده و فرمانده ناوی که آن جنایت را رقم زد، حتی مورد تقدیر قرار گرفت؛ واقعیتی که برای همیشه در حافظه تاریخی ایرانیان باقی مانده است.

وقتی نیمکت‌های یک مدرسه هدف قرار می‌گیرند، دیگر سخن گفتن از «اشتباه نظامی» معنایی ندارد. وقتی کودکانی که تنها جرمشان درس خواندن است، قربانی می‌شوند، دیگر واژه‌های سیاسی نمی‌توانند حقیقت را پنهان کنند. میناب، همانند پرواز 655، به سندی دیگر از تناقض آشکار میان ادعا و عمل مدعیان حقوق بشر تبدیل شده است.

هفته افشای حقوق بشر آمریکایی، دعوت به نفرت نیست؛ دعوت به فراموش نکردن است. ملت‌ها اگر حافظه تاریخی خود را از دست بدهند، جنایت‌ها تکرار می‌شوند. فراموشی، بزرگ‌ترین هدیه به جنایتکاران است.

امروز نام پرواز 655، هفتم تیر، شهدای ترور، کودکان شجره طیبه میناب و همه قربانیان جنگ رمضان، حلقه‌های یک زنجیر هستند؛ زنجیری که روایت می‌کند حقوق بشر آمریکایی، هرگاه با منافع سیاسی واشنگتن تعارض پیدا کند، نخستین قربانی‌اش انسانیت است.

دوازدهم تیر، روز بازخوانی یک تاریخ است؛ تاریخی که در آن، آسمان خلیج فارس از خون مسافران رنگین شد، کلاس درس کودکان به میدان جنگ تبدیل شد و مادران، به جای شنیدن زنگ مدرسه، صدای انفجار را به خاطر سپردند.

شاید به همین دلیل است که هفته افشای حقوق بشر آمریکایی هنوز زنده است؛ زیرا تا زمانی که حقیقت روایت شود، خون بی‌گناهان فراموش نخواهد شد و تاریخ، میان شعارهای زیبا و واقعیت‌های تلخ، قضاوت خود را خواهد کرد.

انتهای پیام/511/